İngilizce Metin: Orta Seviye (B1)
· Kişisel Gelişim
A2 metinlerinden sonra işler biraz ciddileşiyor. B1 seviyesindeki bu on metinde karşınıza present perfect, past continuous, "if" ile kurulan cümleler ve "who", "which" gibi bağlaçlarla uzayan cümleler çıkacak.
Konuları özellikle gündelik ama biraz da duygusal seçtim: yeni bir şehre alışmak, otuz yaşında gitar öğrenmek, anneannenin tariflerini kurtarmak gibi. Okurken "bu ne demek?" diye takıldığınız yerleri işaretleyin, sonra her metnin altındaki "Metnin Türkçesi" alanını açıp karşılaştırın.
Bu metinler nasıl okunmalı?
- Metni önce bir kez sözlüğe bakmadan baştan sona okuyun. Her kelimeyi anlamanız gerekmiyor, ne anlatıldığını yakalamanız yeterli.
- İkinci okumada bilmediğiniz kelimelerin altını çizin ve anlamlarını cümleden tahmin etmeye çalışın.
- Ancak ondan sonra "Metnin Türkçesi" alanını açıp tahminlerinizi kontrol edin.
- Son olarak metni sesli okuyun. Mümkünse kendinizi kaydedin ve birkaç gün sonra tekrar dinleyin.
Sesli okuma kısmını neden bu kadar önemsediğimi İngilizce telaffuzu nasıl gelişir yazımda anlatmıştım.
Metinler
1. Why I Started Running (Neden Koşmaya Başladım)
Two years ago, I couldn't run to the bus stop without stopping to breathe. I was working long hours, eating badly and sleeping maybe five hours a night. One evening, I saw a photo of myself from a friend's wedding, and I didn't like what I saw. What bothered me was how tired I looked.
The next morning, I downloaded a running app for beginners. The first week was embarrassing. The app told me to run for one minute and walk for ninety seconds, and even that was hard. My neighbors, who were walking their dogs, passed me more than once. But I didn't give up, and every week the running parts got a little longer.
After nine weeks, I ran five kilometers without stopping. I was so surprised that I sat down on a bench and laughed. Since then, I have run two half marathons. I'm still slow, and I probably always will be, but that isn't really the point. Running is the only time in my day when nobody can reach me, and I've found that I need that time more than I thought.
Metnin Türkçesi
İki yıl önce otobüs durağına kadar bile nefes nefese kalmadan koşamıyordum. Uzun saatler çalışıyor, kötü besleniyor ve gecede belki beş saat uyuyordum. Bir akşam, bir arkadaşımın düğününden kendi fotoğrafımı gördüm ve gördüğümden hoşlanmadım. Beni rahatsız eden, ne kadar yorgun göründüğümdü.
Ertesi sabah yeni başlayanlar için bir koşu uygulaması indirdim. İlk hafta tam bir rezaletti. Uygulama bir dakika koşup doksan saniye yürümemi söylüyordu ve bu bile zor geliyordu. Köpeklerini gezdiren komşularım beni birden fazla kez geçti. Ama pes etmedim ve her hafta koşu kısımları biraz daha uzadı.
Dokuz hafta sonra beş kilometreyi hiç durmadan koştum. O kadar şaşırmıştım ki bir banka oturup gülmeye başladım. O günden beri iki yarı maraton koştum. Hâlâ yavaşım ve muhtemelen hep öyle kalacağım, ama asıl mesele bu değil. Koşu, gün içinde kimsenin bana ulaşamadığı tek zaman ve o zamana sandığımdan çok daha fazla ihtiyacım olduğunu fark ettim.
2. Moving to a New City (Yeni Bir Şehre Taşınmak)
When I got a job offer in İzmir, I said yes immediately. I had lived in the same neighborhood in Konya my whole life, and I was ready for something new. I imagined myself walking by the sea every evening, eating fresh fish and making lots of new friends.
The first three months were harder than I expected. The sea was beautiful, of course, but I didn't know anyone. My colleagues were kind, but they had their own lives and went home straight after work. At weekends, I sometimes didn't speak to anyone for two days. I started calling my mother every evening, which I had never done before.
Things changed slowly. I joined a photography club that met every Sunday morning. I started saying hello to the man who ran the corner shop, and after a few weeks, he started saving the best bread for me. One day I realized I was giving directions to a tourist without even thinking. That was the moment İzmir started to feel like home. If someone asked me for advice about moving, I would say this: be patient, and say yes to every invitation, even the boring ones.
Metnin Türkçesi
İzmir'den bir iş teklifi aldığımda hiç düşünmeden kabul ettim. Bütün hayatımı Konya'da aynı mahallede geçirmiştim ve yeni bir şeye hazırdım. Her akşam deniz kenarında yürüdüğümü, taze balık yediğimi ve bir sürü yeni arkadaş edindiğimi hayal ediyordum.
İlk üç ay beklediğimden zor geçti. Deniz güzeldi elbette ama kimseyi tanımıyordum. İş arkadaşlarım nazikti ama herkesin kendi hayatı vardı ve mesai biter bitmez evlerine gidiyorlardı. Hafta sonları bazen iki gün boyunca kimseyle konuşmuyordum. Daha önce hiç yapmadığım bir şeyi yapıp her akşam annemi aramaya başladım.
İşler yavaş yavaş değişti. Her pazar sabahı toplanan bir fotoğraf kulübüne katıldım. Köşedeki bakkala selam vermeye başladım. Birkaç hafta sonra o da en güzel ekmeği bana ayırır oldu. Bir gün bir turiste hiç düşünmeden yol tarif ettiğimi fark ettim. İzmir'in bana ev gibi gelmeye başladığı an oydu. Biri bana taşınmakla ilgili tavsiye sorsa şunu söylerim: Sabırlı olun ve her davete evet deyin, sıkıcı olanlara bile.
3. The Night the Power Went Out (Elektriklerin Kesildiği Gece)
It was a cold evening in January, and I was cooking dinner when suddenly everything went dark. The fridge stopped humming, the heater went quiet, and my phone showed eight percent battery. I looked out of the window. The whole street was dark, and so were the buildings on the other side of the road.
I found some candles in a kitchen drawer and lit them. Then someone knocked on my door. It was Mrs. Nermin from the third floor, who is eighty-two and lives alone. "My flat is freezing," she said. "Is your cooker gas?" It was, so I invited her in and made tea. A few minutes later, the young couple from upstairs came down too, carrying a bag of oranges and a board game.
We spent the next three hours around my small kitchen table. Mrs. Nermin told us about the neighborhood in the 1970s, when there were gardens where the car park is now. We played the board game badly and laughed a lot. When the lights came back on just before midnight, everyone seemed a little disappointed. We have lived in the same building for years, but that was the first time we had really talked.
Metnin Türkçesi
Soğuk bir ocak akşamıydı. Yemek yapıyordum ki birden her yer karardı. Buzdolabının uğultusu kesildi, kalorifer sustu, telefonumun şarjı yüzde sekize düşmüştü. Pencereden dışarı baktım. Bütün sokak karanlıktı, yolun karşısındaki binalar da öyle.
Mutfak çekmecesinde birkaç mum bulup yaktım. Sonra kapım çalındı. Gelen, üçüncü kattaki Nermin Hanım'dı. Seksen iki yaşında ve yalnız yaşıyor. "Evim buz gibi," dedi. "Senin ocağın tüplü mü?" Tüplüydü, onu içeri davet edip çay demledim. Birkaç dakika sonra üst kattaki genç çift de ellerinde bir file portakal ve bir kutu oyunuyla aşağı indi.
Sonraki üç saati benim küçük mutfak masamın etrafında geçirdik. Nermin Hanım bize mahallenin 1970'lerdeki hâlini anlattı. Şimdi otopark olan yerde o zamanlar bahçeler varmış. Kutu oyununu beceriksizce oynadık ve bol bol güldük. Gece yarısına az kala ışıklar geri geldiğinde herkes biraz hayal kırıklığına uğramış gibiydi. Yıllardır aynı binada oturuyoruz ama gerçekten sohbet ettiğimiz ilk gece oydu.
4. Learning the Guitar at Thirty (Otuzunda Gitar Öğrenmek)
For my thirtieth birthday, my friends gave me a guitar. In a way, it was a joke. For years I had been saying, "I'd love to play the guitar, but I'm too old to start now." They decided to test that sentence.
The first month was painful, and I mean that literally. The strings hurt my fingertips so much that I could only practice for fifteen minutes at a time. I watched online lessons in the evenings and tried to copy the teacher's hands, but my fingers seemed to belong to someone else. The first song I learned had only three chords, and it still took me two weeks to play it without mistakes.
Now, a year later, I can play about twenty songs. I'm not good, but I'm better than I was, and that feels great. The most surprising thing is what it has done for my head. When I'm practicing, I can't think about work or bills or emails. There is only the next chord. If I had known how good that would feel, I would have started at twenty. But thirty was fine, too.
Metnin Türkçesi
Otuzuncu yaş günümde arkadaşlarım bana bir gitar hediye etti. Bir bakıma şakaydı. Yıllardır "Gitar çalmayı çok isterdim ama artık başlamak için çok yaşlıyım," deyip duruyordum. Onlar da bu cümleyi sınamaya karar vermişti.
İlk ay acı doluydu, hem de kelimenin tam anlamıyla. Teller parmak uçlarımı o kadar acıtıyordu ki tek seferde ancak on beş dakika çalışabiliyordum. Akşamları internetten dersler izleyip öğretmenin ellerini taklit etmeye çalışıyordum ama parmaklarım sanki başkasınındı. Öğrendiğim ilk şarkıda yalnızca üç akor vardı, yine de hatasız çalmam iki haftamı aldı.
Aradan bir yıl geçti ve şimdi yirmi kadar şarkı çalabiliyorum. İyi değilim ama eskisinden iyiyim, bu da harika hissettiriyor. Beni en çok şaşırtan, bunun kafama yaptığı etki oldu. Çalışırken iş, faturalar ya da e-postalar aklıma gelmiyor. Sadece bir sonraki akor var. Bunun bu kadar iyi geleceğini bilseydim yirmimde başlardım. Ama otuz da fena değildi.
5. A Language Exchange (Dil Değişimi)
Last year, I was stuck. I could read English quite well and understand most films with subtitles, but whenever I had to speak, my mind went blank. A friend suggested a language exchange, so I signed up on a website and wrote a short message about myself.
A few days later, I got a reply from Emma, a teacher from Manchester who was learning Turkish because her husband's family is from Trabzon. We agreed to meet online twice a week: thirty minutes in English, thirty minutes in Turkish. In our first conversation, I was so nervous that I forgot the word for "kitchen". Emma just laughed and told me that she had once asked a waiter in Istanbul for a "kalem" when she wanted a "çatal".
That made everything easier. Because we were both making mistakes, neither of us felt stupid. We talked about our jobs, our families, the films we were watching and the food we missed. After six months, I noticed that I was thinking in English during our calls instead of translating everything in my head. Emma's Turkish has improved too, although she still can't pronounce "ı" properly.
Metnin Türkçesi
Geçen yıl tıkanmıştım. İngilizceyi epey iyi okuyabiliyor, altyazıyla filmlerin çoğunu anlayabiliyordum ama ne zaman konuşmam gerekse aklım bomboş kalıyordu. Bir arkadaşım dil değişimini önerdi. Ben de bir siteye üye olup kendimle ilgili kısa bir mesaj yazdım.
Birkaç gün sonra Manchester'dan Emma adında bir öğretmenden cevap geldi. Eşinin ailesi Trabzonlu olduğu için Türkçe öğreniyordu. Haftada iki kez internet üzerinden görüşmeye karar verdik: otuz dakika İngilizce, otuz dakika Türkçe. İlk konuşmamızda o kadar heyecanlıydım ki "mutfak" kelimesinin İngilizcesini unuttum. Emma gülüp bir keresinde İstanbul'da garsondan çatal isterken "kalem" dediğini anlattı.
Bu her şeyi kolaylaştırdı. İkimiz de hata yaptığımız için kimse kendini aptal hissetmiyordu. İşlerimizden, ailelerimizden, izlediğimiz filmlerden ve özlediğimiz yemeklerden konuştuk. Altı ay sonra görüşmelerimiz sırasında her şeyi kafamda çevirmek yerine İngilizce düşündüğümü fark ettim. Emma'nın Türkçesi de gelişti, gerçi "ı" harfini hâlâ düzgün söyleyemiyor.
6. My Grandmother's Recipes (Anneannemin Tarifleri)
My grandmother never used a recipe book. When I asked her how much flour to put in her famous börek, she would say, "As much as it takes." When I asked how long to cook it, she said, "Until it smells right." For years, I thought she was just being difficult.
When she turned eighty-five, I realized that if nobody wrote her recipes down, they would disappear with her. So I started visiting her every Saturday with a notebook and a kitchen scale. Before she put anything into the bowl, I asked her to wait so that I could weigh it. She found this very funny at first, and then a little annoying. "You're slowing me down," she complained.
It took almost a year, but now I have forty-three recipes in that notebook, with exact amounts and times. Some of them include notes like "add a bit more salt if the tomatoes are sweet" or "don't open the oven door, it gets offended". Last month, I made her stuffed peppers for the whole family. My uncle took one bite and went quiet. "It's hers," he said. I don't think I have ever been prouder.
Metnin Türkçesi
Anneannem hiç tarif defteri kullanmazdı. Meşhur böreğine ne kadar un koyduğunu sorduğumda "Aldığı kadar," derdi. Ne kadar pişirdiğini sorduğumda "Kokusu gelene kadar," derdi. Yıllarca sadece işi zorlaştırdığını düşündüm.
Seksen beş yaşına girdiğinde, tariflerini biri yazmazsa onunla birlikte kaybolacaklarını fark ettim. Bu yüzden her cumartesi elimde bir defter ve bir mutfak tartısıyla ona gitmeye başladım. Kaba bir şey koymadan önce tartabilmem için beklemesini rica ediyordum. Başta bunu çok komik buldu, sonra biraz sinir bozucu. "Beni yavaşlatıyorsun," diye söyleniyordu.
Neredeyse bir yıl sürdü ama artık o defterde kesin ölçüleri ve süreleriyle kırk üç tarif var. Bazılarının yanında "domatesler tatlıysa biraz daha tuz ekle" ya da "fırının kapağını açma, küser" gibi notlar var. Geçen ay bütün aile için onun biber dolmasını yaptım. Dayım bir lokma aldı ve sustu. "Bu onunki," dedi. Hayatımda hiç bu kadar gurur duyduğumu sanmıyorum.
7. Working From Home (Evden Çalışmak)
When my company told us we could work from home three days a week, I was delighted. No more crowded metro, no more expensive lunches, no more noisy open-plan office. I imagined myself working calmly in my pajamas with a cup of coffee.
The reality was a bit different. Without the journey to work, there was no clear line between my job and the rest of my life. I answered emails at eleven at night and ate lunch in front of my laptop. My living room became my office, and I stopped enjoying being in it. I also missed small things that I hadn't noticed before, like chatting with colleagues in the kitchen.
After a few months, I made some rules. I start at nine and finish at six, and when I'm done, I shut the laptop and put it in a drawer. I go for a short walk every morning, which my brain now understands as "going to work". I also go into the office on Tuesdays, even when I don't have to. Working from home isn't perfect, but now that I've learned how to do it, I wouldn't want to go back to five days in the office.
Metnin Türkçesi
Şirketim haftada üç gün evden çalışabileceğimizi söylediğinde çok sevindim. Artık ne tıklım tıklım metro ne pahalı öğle yemekleri ne de gürültülü açık ofis olacaktı. Elimde bir fincan kahveyle, pijamalarımla sakin sakin çalıştığımı hayal ediyordum.
Gerçek biraz farklı çıktı. İşe gidip gelme yolculuğu ortadan kalkınca işimle hayatımın geri kalanı arasında net bir çizgi kalmadı. Gece on birde e-postalara cevap veriyor, öğle yemeğini bilgisayarın başında yiyordum. Oturma odam ofisim oldu ve orada vakit geçirmekten keyif almaz oldum. Daha önce fark etmediğim küçük şeyleri de özledim, mutfakta iş arkadaşlarımla ayaküstü sohbet etmek gibi.
Birkaç ay sonra kendime bazı kurallar koydum. Dokuzda başlıyor, altıda bitiriyorum ve işim bitince bilgisayarı kapatıp çekmeceye koyuyorum. Her sabah kısa bir yürüyüşe çıkıyorum. Beynim artık bunu "işe gitmek" olarak algılıyor. Zorunda olmasam da salı günleri ofise gidiyorum. Evden çalışmak kusursuz değil ama nasıl yapılacağını öğrendiğim için artık haftada beş gün ofise dönmek istemezdim.
8. A Missed Flight (Kaçırılan Uçak)
I had planned everything perfectly. My flight to Rome was at 7:40 in the morning, so I set two alarms on my phone for 4:30 and booked a taxi for 5:00. What I hadn't planned for was a dead phone battery. I woke up naturally, feeling very rested, and looked at the clock on the wall. It was 6:15.
I have never moved so fast in my life. I threw my clothes on, grabbed my bag and ran downstairs, where of course there was no taxi waiting. By the time I reached the airport, the gate had closed. A woman at the airline desk told me, very politely, that the next flight with free seats was the following afternoon and that it would cost almost as much as my original ticket.
I was furious with myself, and I almost went home. Instead, I bought the ticket and spent the night in a cheap hotel near the airport. On the plane the next day, I sat next to an old man from Naples who was going home after visiting his grandchildren in Istanbul. We talked for the whole flight, and he wrote down the name of a tiny restaurant in Rome that he said was the best in the city. He was right. I still take two phone chargers whenever I travel.
Metnin Türkçesi
Her şeyi kusursuz planlamıştım. Roma uçağım sabah 7.40'taydı, bu yüzden telefonuma 4.30 için iki alarm kurmuş, saat beşe de bir taksi ayarlamıştım. Hesaba katmadığım şey, telefonun şarjının bitmesiydi. Kendiliğimden, gayet dinlenmiş hâlde uyandım ve duvardaki saate baktım. Saat 6.15'ti.
Hayatımda hiç bu kadar hızlı hareket etmemiştim. Üstüme bir şeyler geçirdim, çantamı kaptım ve aşağı koştum. Tabii ki bekleyen bir taksi yoktu. Havalimanına vardığımda kapı çoktan kapanmıştı. Havayolu bankosundaki bir kadın, çok kibar bir dille, boş yeri olan bir sonraki uçuşun ertesi gün öğleden sonra olduğunu ve neredeyse ilk biletim kadar tutacağını söyledi.
Kendime çok kızgındım, az kalsın eve dönüyordum. Onun yerine bileti aldım ve geceyi havalimanının yakınındaki ucuz bir otelde geçirdim. Ertesi gün uçakta, İstanbul'daki torunlarını ziyaret edip Napoli'ye dönen yaşlı bir adamın yanına oturdum. Bütün yol boyunca sohbet ettik ve bana Roma'nın en iyisi olduğunu söylediği minicik bir lokantanın adını yazdı. Haklıymış. O günden beri ne zaman yolculuğa çıksam yanıma iki şarj aleti alıyorum.
9. Why I Love Second-Hand Bookshops (Sahafları Neden Seviyorum)
Whenever I visit a new city, the first thing I look for is a second-hand bookshop. I love the smell of old paper, the narrow shelves that go all the way up to the ceiling and the owners, who usually know exactly where every book is, even when the shop looks like a complete mess.
But what I love most are the traces that previous readers leave behind. I once bought a Turkish novel from the 1960s with a train ticket from 1974 inside it, used as a bookmark. Another book had notes in the margins in two different colors of ink, as if two people had been arguing about the story. In a poetry collection, someone had written on the first page: "For Leyla, so you don't forget me."
I often wonder who these people were. Did Leyla forget him? Why did she sell the book? Of course, I'll never know. New books are wonderful, and I buy them too, but a second-hand book comes with a small mystery that isn't printed anywhere. And it usually costs half the price.
Metnin Türkçesi
Yeni bir şehre gittiğimde ilk aradığım şey bir sahaftır. Eski kâğıt kokusunu, tavana kadar uzanan dar rafları ve dükkân darmadağın görünse bile her kitabın yerini ezbere bilen sahiplerini çok severim.
Ama en çok sevdiğim şey, önceki okurların geride bıraktığı izler. Bir keresinde 1960'lardan kalma bir Türk romanı almıştım. İçinde ayraç olarak kullanılmış 1974 tarihli bir tren bileti vardı. Başka bir kitabın kenarlarında iki farklı renk mürekkeple yazılmış notlar vardı, sanki iki kişi hikâye üzerine tartışmış gibi. Bir şiir kitabının ilk sayfasına da biri şunu yazmıştı: "Leyla'ya, beni unutmayasın diye."
Bu insanların kim olduğunu sık sık merak ediyorum. Leyla onu unuttu mu? Kitabı neden sattı? Elbette hiçbir zaman bilemeyeceğim. Yeni kitaplar harika, onları da alıyorum, ama ikinci el bir kitap hiçbir yerde basılı olmayan küçük bir sırla birlikte geliyor. Üstelik genelde yarı fiyatına.
10. Camping for the First Time (İlk Kamp Deneyimim)
Until last August, I had never slept in a tent. My friends had been trying to take me camping for years, and I always found an excuse. I like hot showers, soft beds and walls. But this time they booked a campsite near Lake Abant without asking me, so I had no choice.
Putting up the tent took us almost an hour, mostly because nobody had read the instructions. Then it started to rain. We sat in the car, ate cold sandwiches and listened to the rain on the roof. I was sure the whole weekend was going to be a disaster. But around eight o'clock, the rain stopped, the clouds moved away, and we made a fire by the lake.
I don't think I had ever seen so many stars. We sat by the fire until two in the morning, talking about things we never talk about in the city. The ground was hard and I hardly slept, but when I opened the tent in the morning, there was mist on the water and complete silence. I'm still not a "camping person". But I've already asked my friends when we're going again.
Metnin Türkçesi
Geçen ağustosa kadar hiç çadırda uyumamıştım. Arkadaşlarım yıllardır beni kampa götürmeye çalışıyordu, ben de her seferinde bir bahane buluyordum. Sıcak duşu, yumuşak yatağı ve duvarları severim. Ama bu kez bana sormadan Abant Gölü yakınındaki bir kamp alanında yer ayırttılar, yani başka seçeneğim yoktu.
Çadırı kurmak neredeyse bir saatimizi aldı, çünkü kimse kullanma talimatını okumamıştı. Sonra yağmur başladı. Arabada oturup soğuk sandviçlerimizi yedik ve tavana vuran yağmuru dinledik. Bütün hafta sonunun felaketle biteceğinden emindim. Ama saat sekize doğru yağmur durdu, bulutlar dağıldı ve göl kenarında ateş yaktık.
Hayatımda bu kadar çok yıldız gördüğümü sanmıyorum. Gece ikiye kadar ateşin başında oturup şehirde hiç konuşmadığımız şeyleri konuştuk. Yer sertti ve neredeyse hiç uyuyamadım ama sabah çadırı açtığımda suyun üstünde sis vardı ve çıt çıkmıyordu. Hâlâ "kampçı biri" sayılmam. Ama arkadaşlarıma bir dahaki sefere ne zaman gideceğimizi çoktan sordum.